De Prachtige Picos

Op zoek naar… een nieuwe soort reis bij Spring?

Zon, zee en strand! Zomervakantie! In Spanje! He maar… wacht even… dit was toch… een reis met Spring?! Waarom lig ik hier dan te dobberen in de Atlantische oceaan in een prachtige baai omringd door de vele toeristen bij het kustdorpje LLanes? Blijkbaar is er een nieuw reisconcept Spring. Ik moet nog een beetje zoeken naar hoe het werkt, maar het is wel heel ontspannend… Hieronder zet ik deze zoektocht voor de rest van de reis uiteen. Lees verder en… zoek mee!

Op zoek naar… het pad 

“Hé, waar zijn ze nou? En waar is het pad? O, lopen jullie opeens achter me? Hoe dan?!” Het is fantastisch lopen in de Picos. Wat een uitzichten, wat een prachtige rotsen, wat een ruigheid! Maar naar het pad is het goed zoeken! Is het hier? Of toch daar? Verderop tussen die bosjes door? Of zien we het pad misschien als we een stuk omhoog of omlaag geklommen zijn? En soms… is er gewoon geen pad. En is het flink klauteren. Maar gelukkig hebben we fantastische reisbegeleiders die ons helpen met hoe we dat het beste kunnen doen.

Op zoek naar… livemuziek?! 

Bij onze eerste overnachting in Tielve worden we getrakteerd op livemuziek van de plaatselijke dorpsbewoners bij het pensionnetje waar we overnachten. Iemand een groot fan van Asturiaanse volksliedjes? Al dan niet met doedelzak? Dan is dit je moment! O… en één van de nummers gaat over het al dan niet krijgen van een gebroken hart bij een bezoek aan het heiligdom van Covadonga… waar we uiteindelijk moeten uitkomen aan het einde van onze tocht! Nu maar hopen dat we zonder gebroken harten onze eindbestemming gaan halen.

Zie https://www.youtube.com/watch?v=fynBlUy6jYk voor een “officiële” versie. En https://lyricstranslate.com/en/los-carabelas-cuando-fui-covadonga-lyrics.html voor de tekst. Naar de vertaling mag je zelf op zoek 😉. 

Op zoek naar… de plaatselijke fauna! 

De eerste twee dagen kunnen we meerdere keren genieten van het gezelschap van vale gieren. Wat een fantastische beesten om te zien overvliegen of op rotsen te zien zitten! En wat zitten er veel rond het prachtige dorpje Tielve. We stoppen geregeld de zoektocht naar het pad om ze te bewonderen. 

Maar niet alleen wij bewonderen de fauna, de fauna bewondert ook ons. Geregeld ontmoeten we heel rustig langslopende koeien. Vaak grazen ze rustig door, soms bekijken ze ons even en gaan ze vervolgens ook weer verder met hun eigen zoektocht (naar het volgende stukje met nog lekkerder gras). Soms worden we nieuwsgierig bekeken als we aan het lunchen zijn. Lunchen met een koe een paar meter achter je is toch een beetje… een vreemde ervaring. Maar deze koeien zijn zo rustig en ontspannen… Stiekem zou ik zelf wel een koe in de Picos willen zijn! Lekker beetje wandelen, veel eten, voorbijgangers bekijken, prachtige bergen… wat een leven! 

Naast koeien zijn er ook loslopende geiten. Die bekijken ons niet alleen, maar genieten ook van… ons zweet! Na een dag omhoog lopen naar een hooggelegen hut kunnen we genieten van de faciliteiten daar. Die zijn ietwat beperkt: verwacht hier geen douches, geen mooi terras en wel toiletten met beperkte openingstijden en veel viezigheid. Maar het uniekste kenmerk van deze hut (oké, naast de prachtige ligging onder de Naranjo de Bulnes, één van de meest markante toppen van de Picos) is toch de geiten die lekker onze benen komen aflikken na een dag flink klimmen en zweten. Ons zweet wordt door de geiten enorm op prijs gesteld! Kennelijk is het lekker in combinatie met het gras hier… 

De plaatselijke fauna kan ook klein zijn. Bij de wandeling op dag 2 hebben meerdere leden van de groep een hele kolonie teken op de benen zitten. Gelukkig worden de teken allemaal opgespoord (hopen we…) en verwijderd. Dit is nou precies het stuk fauna dat je letterlijk onaangetast wilt laten. 

Op zoek naar… de zonsverduistering (achter de wolken) 

Als je een rustdag hebt op een reis van Spring, kan je het rustig aan doen. Of je kan 35 kilometer lopen door de bergen naar de kust om daar de zonsverduistering te gaan bekijken! Eén van onze reisgenoten is een bizar goede en makkelijke wandelaar die dit doet! Enkele anderen gaan ‘gewoon’ met de bus naar de kust. Zo’n mooie zonsverduistering en dat precies in de regio waarop we op vakantie zijn, dat moet wel heel mooi en speciaal zijn! Helaas… niet alles kan meezitten. Tegen de tijd van de zonsverduistering is het aan de kust helemaal bewolkt. De reisgenoten die erheen zijn gegaan zitten daardoor vooral tegen wolken aan te kijken. In de Picos is het helderder, maar is er geen vrij zicht richting de zon. Ach ja… je kan niet alles hebben. Er moet ook richting de toekomst nog wat (op) te zoeken over blijven! 

Op zoek naar… water. Water, alsjeblieft, water!! 

Het is hier heet. En vooral vochtig. Ik wist niet dat ik zo goed kon zweten, maar samen met de andere reisgenoten ontdek ik hier nieuwe kwaliteiten. Al dat gezweet leidt er wel toe dat we veel moeten drinken. Zoveel zelfs dat zelfs 2,5 liter water op een dag eigenlijk te weinig is. En dus is al mijn water (en dat van de mensen om mij heen) al op voordat we de hut bereiken. Gelukkig is het niet ver meer… en gelukkig hebben we een ware held in de groep die ons tegemoet komt met grote flessen met water! Oe, dat is lekker! 

Op zoek naar… je wandelshirt in een maag van de koe?! 

Als wandelaar wil je na een lange dag wandelen (met bijvoorbeeld 1300 meter stijgen in 4 kilometer, oef… wat een tocht!) even je shirt te drogen kunnen hangen. Bijvoorbeeld op het hek rondom de prachtige Refugio Vega de Ario. Niemand zal je shirt toch weghalen als je het gewoon hier ophangt? Nou, wel dus! De koeien rond de hut vinden wandelshirts (en andere kleding) blijkbaar niet te weerstaan. En dus verdwijnt er af een toe een stuk kleding in de magen van de koeien hier. Gelukkig blijft dit lot onze groep bespaard, maar meerdere mensen uit andere groepen kunnen morgen met iets minder gewicht op stap… Gelukkig waarschuwt een bordje de mensen voor dit risico. Veel mensen zien het bordje inderdaad hangen… maar helaas soms pas wel nadat ze hun shirt al gedeeltelijk geconsumeerd hebben zien worden.

Op zoek naar… een verloren reisgenoot. Gelukt! 

Helaas moet één van onze reisgenoten de dag na de rustdag afhaken… opeens zijn we nog maar met 13. Dit voelt heel naar en moeilijk, maar wat ontzettend goed van deze reisgenoot dat ze op tijd deze beslissing heeft genomen! De laatste dagen zijn mooi, maar ook heel pittig. Als je al niet lekker in je vel zit is dat echt te veel van het goede. De belangrijkste zoektocht is soms die naar jezelf en de juiste keuze voor jezelf op moeilijke momenten. Heel veel respect voor deze reisgenoot en haar goede keuze. En… bij het heiligdom van Covadonga wordt ons ‘gebroken’ hart door haar vertrek weer geheeld, want ze is er weer! Na zelf terug te zijn gegaan naar Llanes is ze ons tegemoet gekomen met haar auto. We zijn weer compleet! We kunnen het Asturische volksliedje over de Covadonga dus afsluiten met een geheeld hart.

Op zoek naar… woorden voor een geweldige reis! 

Vanaf de Covadonga gaan we weer terug naar Llanes. Nog 1 heerlijke laatste maaltijd, nog 1 nachtje samen, nog 1 keer ontbijten en elkaar gedag zeggen… Wat een reis, wat een gebied, wat een heerlijke natuur en cultuur. Het was fantastisch om erbij te mogen zijn. Bedankt iedereen (en natuurlijk vooral onze twee fantastische reisleiders!) voor jullie aanwezigheid, groepsverrassingen, mooie gesprekken en hulp en afleiding op de (soms technische) stukken! En voor iedereen die mee was of heeft meegezocht via dit verslag: hopelijk tot snel op een volgende zoektocht… ehm ik bedoel reis van Spring!