Tour de Monviso
Een gelegenheidsgezin is een gezin dat hoort bij een bepaalde gelegenheid, zoals gelegenheidskleding hoort bij een bruiloft of begrafenis, of gelegenheidspoëzie voor datzelfde soort bijeenkomsten. Een vakantie is een aangelegenheid, en een groep van veertien personen zou je met wat goede wil een groot gezin kunnen noemen. Zeker als je in ogenschouw neemt dat twee van die veertien personen de aangewezen begeleiders (lees: ouders) zijn van de andere twaalf.
Een Springreis is dus een vakantie met dertien onbekenden, waarvan het soms voelt alsof het je gezinsleden zijn. Dat zit zo: soms heb je een boeiend gesprek met elkaar, soms de slappe lach en soms laat je elkaar even met rust, allemaal precies zoals met je gezinsleden. Maar het belangrijkste: vanaf het moment dat de vakantie is begonnen, moet je er met elkaar iets van maken. Probeer immers maar eens van die berg af te komen op 2800 meter hoogte, in je eentje.
Juist het gebrek aan een vriendschappelijke band op voorhand maakt het mogelijk om elkaar, gedurende een week, onvoorwaardelijk te accepteren. Iemands, zweet, gesnurk en aanhoudende verzoeken om wat van het kokosbrood te eten; na een dag of drie vind je het allemaal prima. Bovendien heb je maar een paar dagen nodig om inside jokes te ontwikkelen, zo blijkt, en maar een paar uur om van koetjes en kalfjes naar een diepgaand gesprek te gaan. Overigens zijn koetjes en kalfjes, wanneer je met een stel biologen op pad bent, ook zeer de moeite waard. Aan flora- en faunafeitjes geen gebrek.
Afgelopen juli liepen wij rond de berg de Monviso, op de Frans-Italiaanse grens. Doordat we deze 3800 meter hoge berg telkens opnieuw weer in het vizier kregen, maar nooit de berg zelf opgingen, leek het bijna alsof we om een heilige berg heen cirkelden. Onze reis had hierdoor ook meteen een mascotte, naast de marmot natuurlijk, die, als we een mascotte top 3 zouden maken, zeker een tweede plaats zou verdienen. Op nummer drie zou dan de steenbok staan, die we zagen in alle soorten en maten: groot en klein, schuw en vlakbij aan een berghut likkend met een enthousiast filmend publiek van wandelaars. Terwijl we de Monviso en de dieren bewonderen, klauterden we ook nog over blokkenvelden, deden onze laagjes kleding en regenkleding uit, aan en weer uit, en maakten ons klein(er) om door een historische bergtunnel heen te gaan.
We sliepen in knusse, zweterige hutten, soms met stromend water, en soms zonder. Soms kregen we bergen polenta met een dikke laag kaas te verstouwen, dan weer slechts een appel in een mysterieuze bak water geserveerd als toetje. Als we aan de Italiaanse kant van de bergen waren kregen we primi, secondi en dolci, wat neerkwam op veel minestrone, pasta, polenta en pudding. Maar nooit tiramisu. Het eten moest in ieder geval op, en als dat niet vanzelf ging werden we vriendelijk doch streng aangemoedigd door een medewerker van de hut. Meerdere keren was er sprake van een cultuurclash met de Italianen. Na de vraag of we het resterende avondeten dat we met geen mogelijkheid opkregen misschien dan als ontbijt konden krijgen, werden we bijna de hut uitgestuurd. Een vergelijkbaar incident ontstond toen we na het eten geen koffie bestelden, maar massaal thee wilden, waarop de wenkbrauwen van de ober eerst steil omhoog gingen, om vervolgens naar beneden te gaan en te eindigen in een diepe frons. Eén keer werden onze Nederlandse smaakpapillen op de proef gesteld met suikerklontjes gebaad in 99 procent alcohol. Hier onderscheidden zich de heldhaftige van de laffe wandelaars.
Aan vertier na het wandelen was geen gebrek. Een voordeel van met een groot gelegenheidsgezin op reis zijn, is dat er bijna altijd wel iemand te vinden is om een activiteit mee te ondernemen of een specifiek spel mee te spelen. Een duik in een ijskoud bergmeer, een extra wandelingetje aan het einde van de dag, een gezamenlijk dutje, de keuze was reuze. Dagelijks werd er geschaakt of schaakles gegeven, werden Zweedse puzzels opgelost, yoga- en meditatieoefeningen beoefend en uiteraard moordpogingen ondernomen. Een (nu niet meer zo) geheime tip voor de toekomstige Springreisdeelnemer: het spel ‘Ik ga op reis en ik neem mee’ is een uitstekende manier om iemand het woord te laten zeggen dat op jouw briefje staat.
Deze herinnerings-/wervingstekst is bijna ten einde. Ik hoor de moeders van deze reis een zucht van verlichting slaken: ‘Gelukkig heeft ze niets geschreven over die vreselijke heenreis’. Te vroeg gezucht. Voor de betrouwbaarheid van deze tekst kunnen enige woorden over de tegenspoedige heenreis niet ontbreken. Want, beste toekomstige Springer, een vakantie met Spring gaat niet alleen over rozen. Soms gaat ‘ie over taxi’s, die je onverhoopt moet bestellen omdat je in een verkeerde trein bent gestapt. Nachtelijke taxi’s vanuit Orange met zwaar oververmoeide (maar gelukkig niet lichtelijk beschonken) chauffeurs, die dertien volwassenen in twee vierpersoonsauto propten (het stukje in het midden op een achterbank heeft nog nooit iemand serieus kunnen nemen als derde stoel, laten we wel wezen). En zo leerden wij, al opgevouwen met onze knieën in onze neuzen, dat een achterbak met twee stoelen toch echt nog steeds een achterbak is, en geen achterbank. Daarnaast leerden wij, dat als je écht op de geplande dag wil beginnen aan je wandeling, omdat je alle hutten al hebt geboekt, en als je een dag achterloopt je hele reisschema in de soep loopt, omdat hutten maar beperkte plek hebben en niet zomaar nog dertien bedden over hebben, dat dat met genoeg doorzettingsvermogen en slaapgebrek, gewoon lukt, en dat alles dan toch nog goedkomt. En dat je na een goede nachtrust in de eerste hut, het weer helemaal ziet zitten en jezelf niet langer vervloekt dat je hebt besloten mee te gaan met deze reis, en dat je kijkt naar je gelegenheidsgezin en denkt: ‘We zijn hier toch maar mooi met elkaar. Gedurende deze negen dagen.’ En zo was het.
